ว่าด้วยเรื่องเวลา

***************************************

....................................................

----------------------

This thing all things devours:

Birds, beasts, trees, flowers;

Gnaws iron, bites steel;

Grinds hard stones to meal;

Slays king, ruins town,

And beats high mountain down.

----------------------

....................................................

***************************************

      Poor Bilbo sat in the dark thinking of all the horrible names of all the giants and ogres he had ever hold told of in the Shire, but not one of them had done all these things. He had a feeling that the answer was quite different and that he ought to know it, but he could not think of it. He began to get frightened and that is bad for thinking. Gollum began to get out of his boat. He flapped into the water and paddled to the bank; Bilbo could see his eyes coming towards him. His toungue seemed to stick in his mouth; he wanted to shout: "Give me more time! Give me time!" But all that came out with a sudden squeal was:

"Time! Time!"

(From the Hobbit)

    จะให้นึกถึงเวลาก็คงจะต้องคิดถึงตอนนี้ในหนังสือเรื่อง "เดอะฮอบบิท" ที่ผมเคยอ่านมาเมื่อหลายร้อยหลายพันวันก่อน  หลายคนมองว่าเวลา คือ ของขวัญ คือ พระพร คือ รางวัล คือ โอกาส ฯลฯ  แต่เช่นเดียวกัน  ในอีกแง่มุมหนึ่ง  ของเวลา (ซึ่งยังคงดำเนินอย่างต่อเนื่องเป็นระบบอย่างปกติ เพราะมนุษย์ยังเข้าไปควบคุมมันได้) ก็ยังเป็นสิ่งที่หลายคนไม่อยากให้มี  เพราะ "เวลา" นี้เองนำมาซึ่งความสูญเสียและการลาจากด้วยเช่นกัน

     ในเนื้อเรื่อง กอลลัมที่น่ารักถามบิลโลด้วยคำถามปิดฉากอย่างน่าสนใจ  ผมจำคำแปลในภาษาไทยไม่ได้แล้ว  (แต่จำได้ว่าคุณงามพรรณ  เวชชาชีวะ-ผู้แปลเป็นภาษาไทยได้แปลคำปริศนาชของกอลลัมข้อนี้ได้อย่างสละสลวย)  ไม่เป็นไร  แต่เนื้อความของปริศนาข้อนี้ก็ชัดเจนในตัวของมันอยู่แล้ว.....  ทุกสิ่งต่างก็ต้องสูญสิ้นไปเมื่อต้องเผชิญหน้ากับเวลา.....  ทั้งสิ่งที่มีชีวิตและสิ่งไม่มีชีวิต ทั้งสิ่งที่เคลื่อนไหวได้และเคลื่อนไหวไม่ได้....  เพราะบิลโบใช้เวลาในการคิดหาคำตอบของปริศนานี้ (ถ้าเขาตอบไม่ได้ก็ต้องกลายเป็นอาหารของกอลลัม) 

เขาจึงค้นพบว่า  "เวลา" นั่นเองที่เป็นคำตอบ

    เวลาเป็นที่น่าสนใจมาก เพราะมันเป็นสิ่งที่ทรงอานุภาพที่สุด (สำหรับบรรดามรรตยชน-Immortal อย่างเรามนุษย์) หากใครก็ตามที่ควบคุมมันได้คงจะมีพลังและอำนาจอันยิ่งใหญ่อยู่ในมือ  ใครมีโอกาสดูภาพยนตร์อีกเรื่อง "In  Time" คงจะได้เป็นถึงอำนาจของคนที่มีเวลาอยู่ในมือ

     แต่.... มันจริงหรือที่เวลาพลัดพรากทุกสิ่งที่เรารักไปจากเรา  ในด้านการสูญเสีย.... เวลาเป็นเพียงตัวเร่งที่ทำให้อนุภาค ธาตุต่าง ๆ ที่ประกอบขึ้นเป็นสิ่งนั้นสิ่งนี้แยกออกจากกัน เกิดเป็นสิ่งนั้นสิ่งนี้ใหม่ ๆ... เวลาจึงทำให้สิ่งเก่าเปลี่ยนรูปไปเป็นสิ่งใหม่ ไม่ได้เป็นการสูญเสียไปอย่างถาวร.... ในด้านการจากลา....  เวลาเป็นเครื่องมือที่ทำให้สองสิ่งมีโอกาสอยู่ด้วยกัน เรียนรู้กันและกัน  เมื่อถึงจุด ๆ หนึ่งก็ต้องสิ้นสุดลง  แต่ความทรงจำในช่วงเวลาที่เกิดขึ้นก็ยังคงไม่หายไปไหน....

     อย่างไรก็ตาม  ต้องขอบคุณ.. (ใครดีหล่ะ)... ที่ทำให้ผมได้มีเวลา มีโอกาสใช้เวลาที่มี มีโอกาสสร้างความทรงจำดี ๆ ที่ผ่านมากับเวลา... ที่ทำให้ผมได้เรียนรู้จักสิ่งต่าง ๆ... ทั้งมิตรภาพและการลาจาก...  

   "กว่าจะรัก เท่าวันนี้ กว่าจะมีคนมาเข้าใจต้องใจเวลา

ใช่เพียงมองตากันเมื่อไร"