ว่าด้วยเรื่องบทเรียนจากความทรงจำ

"กว่าจะรัก เท่าวันนี้ กว่าจะมีคนมาเข้าใจต้องใจเวลา 

ใช่เพียงมองตากันเมื่อไร"

  

   อย่างที่เนื้อเพลงท่อนนี้ของพลอยที่กล่าวเอาไว้  กว่าที่สิ่งต่าง ๆ จะเกิดขึ้นได้  มันก็ต้องใช้เวลา  เพราะเวลานี้เองที่ทำให้สิ่งมากมายในชีวิตของเราได้เกิดขึ้น

   หากย้อนกลับไปตอนที่ผมเกิด  ตอนนั้นแม้ว่าตัวเองจะจำอะไรไม่ได้เลย (จำได้ก็แปลกแล้วหล่ะ) แต่แม่ก็เล่าให้ฟังว่ามันเป็นช่วงนาทีอันระทึกขวัญที่ลูกเทวดาผู้นี้มันออกมาไม่เหมือนเด็กทั่วไป เพราะเด็กทั่วไปเขาเอาหัวออกมาจากท้องแม่ แต่นายนี่กลับเอาขาออกมาก่อน!!!

   มานั่งคิดถึงเรื่องนี้ก็ทำให้นึกถึงไปช่วยแม่หมูทำคลอด  แม้จะมีวิวัฒนาการที่ต่ำกว่ามนุษย์  แต่ความเป็นแม่ก็มิได้ด้อยไปกว่าเลย  เจ็บมันก็เจ็บนะ แม่หมูวิ่งไป กัดนู่นกันนี่ ร้องวี้ดร้องว้ายไปมา  สุดท้ายพอลูกคลอดพลุ๊บออกมาก็เลียลูกแผลบ ๆ ประมาณว่ารักนะเด็กโง่นั่นเลย

   ชีวิตที่เกิดมาเป็นของตัวเราแน่หรือ  ในแง่ความเป็oปัจเจกอาจใช่  แต่ถ้าเราลองพิจารณาดูดี ๆ จะเห็นได้ว่าแม้จะเป็นปัจเจก แต่ก็ส่งผลกระทบไปสู่คนรอบข้างด้วยเช่นกัน  โดยเฉพาะคนที่เรารักและคนที่รักเรา  ก่อนจะตัดสินใจทำอะไรลงไป  หากไม่เป็นการเสียเวลามากไป  อย่าลืมนึกถึงสิ่งเหล่านี้บ้างนะครับ  เพราะกว่าที่หนึ่งชีวิตจะกำเนิดเกิดมาได้นั้น  มิใช่เป็นเพียงเพราะการปฏิสนธิระหว่างไข่กะสเปิร์มเท่านั้นนะ  เพราะยังมีอีกหลายสิ่งที่คอยหล่อเลี้ยงใช้ชีวิตดำเนินเดินต่อมาได้  สิ่งนั้นมันคืออะไร ???  คำตอบนั้นเราเราก็คงจะรู้กันอยู่แล้วนะครับ

^^

อาศัยเวลา....  ความทรงจำดี ๆ จะกลับมาและเป็นกำลังใจให้แก่เรา

โดยเฉพาะเมื่อเราได้อยู่กับครอบครัวและเพื่อนที่เรารัก

(โอกาสเยี่ยมครอบครัวโปสตูลันต์ประจำปี 2008)

อาศัยเวลา... อุปสรรคใด ๆ ที่เกิดขึ้นย่อมไปใช่ปัญหาอีกต่อไป

เพราะเราต่างก็มีเวลาให้กันและกัน 

และพร้อมที่จะใช้เวลาที่มีร่วมกันนั้นอย่างดีที่สุด

(โอกาสฝึกงานภาคฤดูร้อน หมู่บ้านอะบอโด่ 

อ.แม่สรวย จ.เชียงราย 2012)

อาศัยเวลา...  ทำให้เราได้เรียนรู้และเข้าใจชีวิตมากขึ้น...

สิ่งที่ผิดพลาดไปแล้วแก้ไขไม่ได้  

แต่ใจของเราต้องเรียนรู้และพร้อมที่ก้าวต่อไป

(โอกาสเที่ยวประจำปี น้ำตกอะไรสักอย่างแหละ  เชียงใหม่ 2013)

^^

"ว่าด้วยเรื่องบทเรียนจากความทรงจำ"

จะจำอะไรก็จำไป  เพราะใจเรานั้นรู้ดี

 *-*